نزدیک به چهار سال است که با این وبلاگ جدای از اطلاع رسانی ، همواره خبرهای خوب و امیدوار کننده میدادم به خانواده بچه های سندرم دان و آخرینش را نوشته بودم برای راهیابی مهیار به مدرسه عادی که امید های زیادی ایجاد کرده بود . همه اینها برای تشویق بیشتر خانواده ها بود برای آموزش بیشتر این فرشته های آسمانی .

 بعد از چند ماه تلاش به دلایل زیاد که روندش را مینویسم ، موفق نشدم به ثبت نام مهیار در مدارس عادی و  بلاخره مهیار را نیز مانند سایر همسانانش در ایران در مدارس استثنائی ثبت نام کردم تا ما همچنان از قافله جهانی که آموزش این بچه ها را بی هیچ چون و چرائی وبه هزار دلیل در مدارس عادی پذیرفته است و برایش برنامه ها دارند عقب بمانیم . در این فضا من به واسطه موقعیت اجتماعیم در شهر  لاهیجان میتوانستم مهیار را در مدارس عادی ثبت نام کنم بی ملاحظه به موافقت یا مخالفت این و آن . اما من هدفم مهیار بود نه اثبات خودم و اینگونه بود که به مانند یک شهروند معمولی راهم را ادامه دادم .

من این عدم موفقیت را یک شکست تلقی نمیکنم  بلکه این را یک تغییر استراتژی میدانم  . عزیزانم هیچ اتفاق نا امید کننده ای نیافتاده است . راه ادامه اش را در سالهای آینده میدانم و در ادامه برایتان خواهم نوشت . تا انشاء ا.. در همین چند سال آینده این بچه ها را به حق واقعی شان برسانیم . به امید آن روز