درست پس از چند ماه که از تولد مهیار ميگذشت و ما درمانده که چه کنيم . برنامه گفتگوی پزشکی شبکه خبر که معمولا فکر ميکنم ساعت حدود 10 صبح پخش ميشود در ارتباط با بچه های سندرم دان با يک خانم دکتر به نام طلعت الهياری گفتگو کرد . اين را خانم همکارم به ما گفت . ظاهرا ايشان يک انجمن برای بچه های سندرم دان تاسيس کرده بودند . هيچ آدرسی از انجمن هم داده نشده بود و فقط دو چيز ميدانستم . اسم دکتر طلعت الهياری ، استاد دانشگاه علامه طباطبائی . سريعا رفتم تهران بعد از سه روز گشت و گذار در تمام دانشکده های علامه طباطبائی (بماند که چه گذشت برمن ) ایشان را در دانشکده علوم اجتماعی در حوالی سيدخندان پيداکردم . خانمی بود با حدود شايد 50 سال سن . اولين جمله او اين بود . خداوند به انسانهائی که دوستشان دارد اين بچه ها را تقديم ميکند . اندکی ارام گرفتم . از اهداف انجمن برايم گفت و کارهائی که ميکند . از دخترش گفت که آن موقع در مدرسه عادی در کلاس پنجم دبستان درس ميخواند . از خودش که از انگليس بخاطر اين بچه های ایرانی برگشته است و چيزهای فراوان ديگر . پس ما در انجمن سندرم دان ايران عضو شديم . مهيار را پس از چندی پيشش بردم . دستشان خالی بود . چند سمينار گذاشته بود و کلا چند سالی در ارتباط بود . آنها چند بار محل انجمن را به واسطه مشکلات مالی عوض کردند . اکنون نميدانم انجمن در چه وضعی است . از طرفی آدرس ما هم عوض شد . نميدانم . اسم اين وبلاگ رو که گذاشتم انجمن سندرم دان شاخه گيلان يه جورائی فقط اسمه و حتما برای تشکيل اين شاخه انجمن ازش اجازه ميگيرم . پس هر کس نشانی از انجمن يا خانم دکتر الهياری داره به من اطلاع بده . انجمن سندرم دان اگر هيچ کاری نکند . به من و خانواده های مثل ما ميگويد  که برای اين بچه های چه کنيم و به چه مراکزی و چه پزشکانی و چه ورزشی و .... پس اولين کار همه دوستان پيدا کردن خانم الهياری و انجمن سندرم دان ايران . انشاءا.. اگه خدا ياری کنه سايت رسمی انجمن رو راه بیا اندازيم . اونوقت ميتونيم با توانمندی و فضای بيشتری به ارائه اطلاعات و مقالات و ساير مستندات بپردازيم . يا علی مدد . فراموش نکنيم بچه های سندرم دان مظلومترين فرزندان دنيا هستند و نياز به آموزش بيشتر دارند نه دلسوزانی  .